<p><em>Księga Malachiasza</em> jest ostatnią księgą <em>Starego Testamentu</em> i zalicza się ją do ksiąg prorockich. B&oacute;g przemawia w niej do swojego ludu przez proroka <em>Malachiasza</em>, aby skorygować ich niewierność i przywr&oacute;cić relację z Nim. Szczeg&oacute;lnie poruszający jest <em>werset 17. trzeciego rozdziału</em>, w kt&oacute;rym B&oacute;g obiecuje, że ci, kt&oacute;rzy wiernie za Nim podążają, zostaną uznani za Jego szczeg&oacute;lną własność i dostąpią przebaczenia.</p>
<p>W tym wersecie B&oacute;g ukazuje, <em>jak bardzo cenni są dla Niego ci, kt&oacute;rzy wiernie za Nim idą</em>; traktuje ich bowiem jak sw&oacute;j szczeg&oacute;lny skarb. Służy to nie tylko wskazaniu Jego wyznawc&oacute;w, ale także ukazaniu wartości, jaką im przypisuje, oraz ich znaczenia w Jego oczach. Można to r&oacute;wnież odczytywać jako wyraz Bożej miłości do tych, kt&oacute;rzy darzą Go czcią.</p>
<p>Werset ten m&oacute;wi także o przebaczeniu. B&oacute;g oświadcza, że ​​przebaczy im tak, jak człowiek przebacza synowi, kt&oacute;ry mu służy. To niezwykle wymowny obraz, ilustrujący Bożą miłość i przebaczenie w relacji z nami. Ukazuje on, że B&oacute;g jest got&oacute;w nam przebaczyć &ndash; mimo naszych wad i błęd&oacute;w &ndash; jeśli tylko okażemy skruchę i będziemy podążać Jego drogą.</p>